از تهيّه آن در محلّ مقرّرش عاجر بود لازمست بجاى آن ده روز روزه بگيرد به اين نحو كه سه روز آن را در مدّت اقامه‌اش در مكّه و هفت روز باقى را وقتى به وطن مراجعت نمود بايد انجام دهد . شارح ( ره ) مىفرماين : اگرچه مدّت اقامه حاجى در مكّه به قدر ده روز هم نباشد ولى معذلك آن سه روز را لازم است در همان مكان گرفته و روزه‌اش نيز صحيحست ولى هفت روز باقيمانده را در سفر نمىتواند بگيرد بلكه لازم است در وطنش انجام دهد . و در شرح مورد دوّم چنين فرموده : حاجى كه قبل از غروب از عرفات خارج شود لازم است يك ( بدنه ) بدهد و در صورت عجز از آن واجب است هيجده روز روزه بگيرد كه مىتواند آن را در حال سفر انجام دهد . مؤلف گويد : روز نهم ذيحجّه بر تمام حاجيان لازم است كه از ظهر اين روز تا مغرب در صحراى عرفات توقّف نمايند و بعد از غروب آفتاب از آن خارج شده و به طرف مشعر روانه شوند حال اگر كسى قبل از غروب عمدا از آن خارج شد و قبل از غروب به آنجا مراجعت نكرد حكم مذكور در حقّش جاريست . و در تفصيل مورد سوّم چنين مرقوم فرموده‌اند : براى نذر مقيّد به سفر دو صورت تصوّر مىشود : 1 - ناذر در وقت نذر مثلا بگويد : در صورت برآمدن حاجتم نذر مىكنم در حال سفر به فلان مكان صائم باشم .